Authorization
Mon Jan 19, 2015 06:51 pm
''75ఏండ్ల అజాది అమృత్ మహౌత్సవంలో ఆమె మరణించింది. అయినా, ఆమె మానం నుండిరక్తం స్రవిస్తూనే ఉంది. కాశ్మీర్ నుండి కన్యాకుమారి దాకా... అత్యాచారాలకు గురైన శవాలు ఎందుకో ఈ మట్టిలో ఇంకటం లేదు... మనువాదం, ఫాసిజం, పితృస్వామ్యం దేశంలో నలుదిశలా ఊరేగుతున్నాయి. ఆమె మానప్రాణాలు ఉక్కుపాదాల కింద నలుగుతూనే ఉన్నాయి...'' ఓ మహిళా కవి ఆవేదన. ఆమె చెపు తున్నట్టుగానే ప్రస్తుత సమాజం అద్దం పడుతోంది.
1910 నుండి మార్చి 8 అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవాలు వస్తున్నాయి... పోతున్నాయి... కానీ మహిళల సామాజిక స్థితిగతుల్లో మార్పు రావడం లేదు. ఈ పరిస్థితిలో ఈ ఆజాదీ ఎవరిది? ఈ ఉత్సవాలు ఎవరివి? అన్న ప్రశ్న వస్తుంది. రోజు రోజుకూ స్త్రీలపై హింస రకరకాల రూపంలో పెరిగిపోతూ ఉంది. ఇలా ఎందుకు జరుగుతుంది..? ముందుతరాల వారికి హింసలేని సమాజాన్ని అందించలేమా..? ఆకాశంలో సగమైన స్త్రీలు శ్రమ, ఉత్పత్తిలో సగానికి తక్కువ ఏమికాదు. కానీ కడుపులో బిడ్డను కనాలన్నా, తాను ఏమి చదవాలి, ఎంత వరకు చదువుకోవాలి, ఎలా జీవించాలనే విషయాలలో నిర్ణయించుకొనే స్వేచ్ఛ మాత్రం స్త్రీకి లేదు. స్త్రీ నడక, నడత చివరకు నవ్వుపై కూడా ఆంక్షలు విధించారు. ఇలా స్త్రీలంటే చిన్న చూపు, వివక్ష. స్త్రీ ఎప్పుడు మగవాడి కనుసన్నల్లో జీవించాలి. చిన్నప్పుడు తండ్రి, పెండ్లి తర్వాత భర్త, ముసలితనంలో కొడుకుల ఆధీనంలో జీవించాలి. ఇలా స్త్రీని బంధీని చేయటం ఈ సమాజం మొదటి నేరం. ఇక ఘనమైన మన చరిత్ర, సంస్కృతిలో కూడ ''కార్యేషు దాసి, కరణేషు మంత్రి, భోజ్యేషు మాత, శయనేసు రంభా'' అంటూ స్త్రీని పురుషునికి సొంత ఆస్తిగా మలిచారు. ఇలా భూస్వామ్య, పితృస్వామిక సంస్కృతిని వ్యవస్థీకృతం చేశారు. ఈ పరిస్థితి మారాలి. స్త్రీని కనీసం మనిషిగా చూసి గౌరవించే ఒక మానవీయ సమాజాన్ని నిర్మించేందుకు అందరూ కృషి చేయాలి.
అమలుకు నోచుకోని చట్టాల కారణంగా స్త్రీలపై కుటుంబ, లైంగిక హింస, రాజ్యహింస రోజు రోజుకూ పెరిగిపోతోంది. 1956, 1986లలో చేయబడ్డ హిందూ వారసత్వ చట్టం ప్రకారం ఆడ, మగ తేడాలేకుండా ఆస్తిలో సమానహక్కు ఇవ్వబడింది. కానీ భూస్వామిక పితృస్వామ్య వ్యవస్థలో ఏ కుటుంబం మహిళలకు ఆస్తిలో సమాన వాటా ఇవ్వటం లేదు. 1961 వరకట్న నిషేధ చట్టం చేసినప్పటికి, వరకట్నం గౌరవంగా అమలు చేయబడుతూ ఉంది. పెళ్ళిపేరుతో జరిగే తంతూ ఫక్తు వ్యాపారంగా మారి, మహిళల పట్ల శాపమైంది. ఈ దురాచారానికి ఎంతోమంది స్త్రీలు బలైపోతున్నారు. ఈ దురాచారం కారణంగా ఆడపిల్లలను గర్భంలోనే చంపుతున్నారు. ఫలితంగా దేశంలో స్త్రీల జనాభా తగ్గిపోతోంది. ప్రకృతికి విరుద్ధమైన ఈ చర్యను నిలువరించటానికి 1994 గర్భస్థశిశువులు పరీక్షల నియంత్రణ చట్టం చేయబడింది. అయినా భ్రూణ హత్యలు ఆగలేదు. ఏ డాక్టరు, తల్లిదండ్రులకు గాని శిక్షలు పడ్డ సందర్భం లేదు. కనీసం కేసులు కూడా రిజిష్టర్ కావటం లేదు. ఆడపిల్లలు లేకుండా కొత్త సహస్రాబ్దంలోకి మనం అడుగుపెట్టబోతున్నట్లు ఐక్యరాజ్యసమితి గణాంకాలు చెబుతున్నాయి. ఇది ప్రమాదకరం. 1991 నుంచి దేశంలో ప్రపంచీకరణ దశ మొదలైపాశ్చాత్య విష సంస్కృతి పెచ్చరిల్లి స్త్రీ శరీరం సరుకుగా, అంగడి బొమ్మగా, విలాస వస్తువుగా మార్చబడింది. ఫలితంగా స్త్రీలపై లైంగిక హింస పెరిగిపోయింది. ఈ విష సంస్కృతి కారణంగా మన దేశంలో ప్రతి గంటకు ఐదుగురిపై లైంగికదాడులు జరుగుతున్నాయని గణాంకాలు చెబుతున్నాయి.
బహుళజాతి కంపెనీలు తమ వస్తువులను ప్రచారం చేసుకొని అమ్ముకొని సొమ్ముచేసుకోవటం కోసం బుల్లితెరలో వస్తున్న ప్రోగ్రామ్స్, సీరియల్స్ ఆడవారినే విలన్లుగా చూపిస్తున్నారు. సినిమాల్లో హీరోయిన్ల పాత్ర అర్థనగంగా, ఆత్మగౌరవంలేనిదిగా చిత్రీకరిస్తున్నారు. హీరోలైతే జులాయిలగా, అమ్మాయిలను వెంటబడి వేధించటమే ప్రేమగా చూపిస్తున్నారు. చివరకు ఉపాధ్యాయులను కూడా వదలటం లేదు. దీని ప్రభావం నేటి యువతపై పడి మానవీయ సంబంధాలు దెబ్బతింటున్నాయి. పెరిగిన వస్తు వ్యామోహం, వినిమయం, పాశ్చాత్య విష సంస్కృతి మూలంగా మొత్తం మానవ సంబంధాలు మార్కెట్ సంబంధాలుగా మారిపోయాయి. రకరకాల నేరాలు పెరిగి తుదకు విలువలు లేని సమాజం ఏర్పడింది. ఈ పరిస్థితిని నిలువరించాల్సిన పాలకులు బహుళజాతి సంస్థలకు, ధనికులకు అమ్ముడుపోయి బాధ్యతారాహిత్యంగా నడుచుకుంటున్నారు. మహిళల సమస్యలు చర్చించుకొని పరిష్కరించుకోవటానికి చట్టసభలలో కనీసం స్త్రీలకు ప్రాతినిధ్యం లేకుండా పోయింది. ఏనాడు పార్లమెంట్లో మహిళా ప్రతినిధులు 11శాతానికి మించిలేరు. గత యూపీఏ ప్రభుత్వం చట్టసభలలో మహిళలకు 33శాతం రిజర్వేషన్ ఇస్తూ మహిళా బిల్లు పార్లమెంట్లో ప్రవేశపెట్టింది. కానీ ఆమోదం మాత్రం పొందలేదు. ఒకవేళ పొందిన స్త్రీలు చట్టసభలకు ఎన్నికైతే పంచాయతీరాజ్ అనుభవమే పునరావృతం అవుతుంది. స్త్రీలు డమ్మీలుగా మిగిలిపోగలరు. స్త్రీలను ఇంటికే పరిమితం చేసే భూస్వామ్య భావజాలం నేడు రాజ్యమేలుతోంది. ఈ రకంగా మొదటి నుండి రాజకీయ పరమైన వివక్ష కొనసాగుతూనే ఉంది. తీవ్ర ప్రజా ఉద్యమం ఫలితంగా అప్పటి యూపీఏ ప్రభుత్వం ఆర్భాటంగా తీసుకువచ్చిన నిర్భయ చట్టం-2013 అమలులోకి వచ్చి స్త్రీల మీద హింసారూపాలు, లైంగికదాడులు పెరిగిపోతున్నాయేగాని తగ్గటం లేదు. పైపెచ్చు ఇప్పటి బీజేపీ ప్రభుత్వ చర్యలు ఇందుకు వత్తాసు పలుకుతున్నాయి. బిల్కిస్ బానో కేసులో శిక్షలు పడి 11మంది ముద్దాయిలను 'అమృతోత్సవం' పేరిట వదిలవేయటం, ముద్దాయిలు హారతులందుకొని మరీ స్వాగత సత్కారాలు పొందటం జరిగింది. అలాగే యూపీలోని 'హత్రాస్'లో దళిత యువతిని సామూ హికంగా లైంగికదాడి చేసి తగులపెట్టారు. కాశ్మీర్లో ఆసిఫా అనే ముస్లిం పసికూనను పవిత్ర దేవాలయం లో రోజుల తరబడి లైంగికదాడి చేసి చంపిన ముద్దాయిలను అరెస్టుచేస్తే, అక్కడి బీజేపీ వారు నిందితులను విడుదల చేయమని ఊరేగింపులు చేయటం లాంటి సంఘటనలతో సభ్య సమాజం నివ్వెరపోయి సిగ్గుపడింది. ఈ సంఘటనలు 'బేటి బచావో' ప్రభుత్వ (బీజేపీ) అసలురంగు బయట పెట్టింది.
సామాజిక పరిణామంలో మొదట స్త్రీలకు మంచి గౌరవం ఉండేది. మాతృస్వామిక వ్యవస్థే ఇందుకు ఉదాహరణ. ఆ తరువాత వ్యక్తిగత ఆస్తి, వర్గ సమాజం ఏర్పడ్డాక స్త్రీలకు ఆస్తిహక్కులేకుండా పోయింది. దీంతో స్త్రీలకు విలువపోయి వంటింటి కుందేలు అయిపోయింది. ఇదే నేటివరకు కొనసాగుతూ ఉంది. సరిగ్గా వివక్ష ఇక్కడే మొదలైంది. స్త్రీలను రెండురకాల బానిసలుగా మార్చివేసింది వర్గ సమాజం. ఇంటి బయట జీతమొచ్చే బానిసగా, ఇంట్లో జీతం లేని బానిసగా చేసింది. స్త్రీలు శ్రమ చేయటం తప్ప వారికి ఆస్తిని కలిగి ఉండే హక్కులేదు. ఇది స్త్రీలను పూర్తిగా బలహీన పరిచింది. అప్పటి నుండి నేటి వరకు స్త్రీలు అనేక రకాలుగా దోపిడీకి గురవుతున్నారు. కాబట్టి స్త్రీల దోపిడీకి, వివక్షకు మూలం పెట్టుబడిదారీ మార్కెట్ ఉత్పత్తి విధానం. ఆర్థిక అసమానతలతో కూడిన ఈ విధానం నశించాలి. అందుకు మరో స్వాతంత్య్ర పోరాటం జరగాలి. సోషలిస్ట్ వ్యవస్థలు ఏర్పడాలి. సోషలిస్ట్ వ్యవస్థలో సామాజిక ఉత్పత్తిలో శ్రమ విముక్తి జరిగి స్త్రీల భాగస్వామ్యం పెరిగి వారి విముక్తికి దారితీస్తుంది. ఇదే స్త్రీ విముక్తికి, అన్ని సామాజిక సమస్యల పరిష్కారానికి మార్గం.
- అరుణ
సెల్: 9705450705