Authorization
Mon Jan 19, 2015 06:51 pm
పారిశ్రామిక కార్మికుల సమస్యల మీద ఫిబ్రవరి 10 నుంచి మార్చి 5వరకు సీఐటీయూ విస్తృతమైన కాంపెయిన్ నిర్వహించింది. మార్చి 6న లేబర్ కమిషనర్ కార్యాలయం ముందు ధర్నా నిర్వహించింది. రానున్న కాలంలో ఐక్య కార్మికోద్యమానికి ఇది ఆరంభం మాత్రమే! కనీస వేతనాలు, రోజుకు 7 గంటలు, వారానికి 5రోజుల పని డిమాండ్లు కేంద్ర బిందువుగా ఈ కృషి జరిగింది. కార్మికులలో మంచి ప్రభావం చూపింది. పారిశ్రామిక కార్మికులు సీఐటీయూను ఒక ఆశాజ్యోతిగా చూస్తున్నారు. ఎర్రజెండా వెలుగులో తమ భవిష్యత్తు నిర్మించుకోవచ్చునన్న ఆశలు వారిలో చిగురిస్తున్నాయి. ఇందుకు కారణం వారు అనుభవిస్తున్న సమస్యలే!
ఒకవైపు సీఐటీయూ ఈ కృషి చేస్తుంటే, మరోవైపు యాజమాన్యాల కొమ్ముకాస్తున్న బీజేపీ ఏజెంట్లు కొందరు తప్పుడు ఆరోపణలతో ప్రచారం ప్రారంభించారు. ప్రభుత్వం కనీస వేతనం రూ.18వేలుగా నిర్ణయించిందనీ, సీఐటీయూ మాత్రం దానిని అడ్డుకున్నదనీ, 26వేలు ఇవ్వాలనే పేరుతో 18వేలు అమలు కాకుండా చేసిందనీ దుష్ప్రచారం చేశారు. దీనిని కార్మికులు నమ్మలేదు. నిజానికి జరిగిందేమిటి? 73 షెడ్యూలు రంగాలుండగా ఐదు రంగాలకు మాత్రమే రూ.18వేలు కనీస వేతనం రాష్ట్ర ప్రభుత్వం యాజమాన్యాల ఒత్తిడితో అవికూడా గెజిట్ చేయకుండా ఆపింది. తక్షణం ఆ ఐదు జీఓలు అమలు చేయాలని సీఐటీయూ, ఇతర కార్మిక సంఘాలు కూడా కోరాయి. అదే సమయంలో కనీస వేతనం 24వేలు డిమాండు న్యాయబద్ధతను వివరించాయి. బిఎంఎస్ మినహా మిగిలిన సంఘాలన్నీ కలిసి ఐక్య పోరాటం కూడా చేసాయి. (ఫ్లోర్ లెవెల్ మినిమమ్ వేజ్) కనీస వేతనం కేవలం రూ.4,628గా నిర్ణయించిన కేంద్ర బీజేపీ పాలకులకు ఇది మింగుడు పడలేదు.
కార్యకర్తలు, నాయకులు నిర్వహించిన సర్వేలో అనేక సమస్యలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. కార్మికుల హృదయవిదారక పరిస్థితులు కనిపించాయి. మార్క్స్ కాలం నాటి ఇంగ్లండులో కార్మికుల స్థితిగతులను స్ఫురిస్తున్నాయి. ప్రపంచీకరణ మాయలో కార్మికుల జీవిత స్థితిగతుల కాలచక్రం 150ఏండ్లు వెనక్కి పోయినట్టు అనిపిస్తున్నది. పని పరిస్థితులు గానీ, కుటుంబ జీవితంగానీ, నివాస పరిస్థితులుగానీ చూస్తే పెట్టుబడిదారుల లాభతృష్ణ, అమానవీయ దోపిడీ స్పష్టమవుతుంది. నరేంద్రమోడీ ప్రభుత్వం కార్మిక చట్టాలు రద్దుచేసింది. కానీ, ఈ అధికారిక ప్రక్రియకు ముందే, కార్మికులకు, చట్టపరమైన హక్కులు అందనంత దూరం వెళ్ళిపోయాయి. వాటిని చట్టబద్ధం చేసింది కేంద్ర ప్రభుత్వం. మానవ జాతి చరిత్రలో జరిగినవన్నీ ఇంతే గదా! అమలులోకి వచ్చిన తర్వాత చట్టబద్ధమవుతాయి. ఇక్కడ కూడా అదే జరిగింది. సరళీకృత ఆర్థిక విధానాల ఫలితమిది.
ఒకప్పుడు మధ్యాహ్నం పారిశ్రామిక ప్రాంతాలు రోడ్లనిండా కార్మికులతో కళకళలాడేవి. మొదటి షిఫ్టు అయిపోయి బయటకు వచ్చేవారు కొందరైతే... రెండవ షిఫ్టు డ్యూటీలో చేరేవారు మరికొందరు. కానీ ఇప్పుడా ప్రాంతాలు మధ్యాహ్నం నిర్మానుష్యంగా, ఎడారులను తలపిస్తున్నాయి. కంపెనీలలో బందీలై కార్మికులు పనిచేస్తూనే ఉంటారు. కానీ బయటకు ఎత్తైన గోడలు, మూసివేసిన గేట్లు తప్ప ఏమీ కనిపించవు. లోపల ఏమిజరిగినా దిక్కులేదు. కార్మికశాఖ అధికారులకూ, పాలకులకూ ఇవేవీ పట్టవు. ఒక కంపెనీ సెక్యూరిటీ గార్డు పటాన్చెరు పారిశ్రామిక ప్రాంతంలో 8గంటల పనిదినం ఉన్న కొలువు కోసం పదిరోజులు తిరిగాడు. కాళ్ళు అరిగాయే తప్ప అలాంటి ఉద్యోగం దొరకలేదు. ఇది ఆయన ఒక్కడి పరిస్థితి కాదు. అన్ని కార్మికవాడలలో, మెజారిటీ కార్మికుల పరిస్థితి ఇదే. సూర్యోదయంతో కంపెనీలో అడుగుపెడితే సూర్యాస్తమయం తర్వాతనే బయటకు వచ్చేది. లోపలికి పోయేదైనా, బయటకు వచ్చేదైనా మసక చీకటిలోనే. కారవాన్ పారిశ్రామిక ప్రాంతంలో ఒక మహిళ రెండు నెలలు పనిచేసింది ఒక కంపెనీలో. ఉత్త చేతులతో బయటకు గెంటారు. చేసిన పనికి జీతం అడిగితే ''నీవెప్పుడూ మా కంపెనీలో పనిచేయలేదు పొమ్మ''న్నారు. పని చేసినట్టు ఆధారం లేదు. అపాయింట్మెంట్ లెటర్ కాదు... కనీసం రిజిస్టరులో ఆరోజు పని చేసినట్టు పేరు కూడా లేదు. ఈ పరిస్థితి ఆ ఒక్క మహిళకే కాదు, వేలాది కాంట్రాక్టు, వలస కార్మికుల దుస్థితి ఇది. రెగ్యులర్ కార్మికులకుతోడు కొంతమంది తాత్కాలిక కార్మికులు పనిచేసేది ఒకప్పుడు. ఇప్పుడది తిరగబడింది. తాత్కాలిక కార్మికులకు తోడు కొద్దిమందిని మాత్రం పర్మినెంట్ కార్మికులుగా నియమిస్తున్నారు. వనపర్తి జిల్లాలో ఒక కంపెనీ యాజమాన్యం శ్రామిక మహిళలకు తాగునీరు కూడా ఇవ్వటం లేదు. నీళ్ళు తాగితే ఎక్కువ సార్లు మూత్ర విసర్జన కోసం బాత్రూమ్కు పోతారట. ఆ మేరకు ఉత్పత్తి సమయం వృధా అవుతుందట! లాభం తగ్గుతుందట! మరో పారిశ్రామిక యజమాని మహిళల బాత్రూమ్ ముందు సూపర్వైజర్తో పర్యవేక్షణ చేయిస్తాడట! బాత్రూమ్లో ఎక్కువసేపు ఉన్నారని తలుపు కొడతాడట. లాభం కోసం పని చేయించే పెట్టుబడిదారీ ప్రపంచంలో ఒక మానవీయ విలువలకు తావెక్కడిది? రక్తం రుచిమరిగిన క్రూర మృగానికీ, లాభం రుచిమరిగిన పెట్టుబడిదారుకూ తేడా ఏమున్నది? రోబోల యుగంలో ఉన్నామంటూనే పురుషులకు రూ.415, రోజు కూలీ ఇస్తూ, మహిళలకు రూ.350 మాత్రమే ఇస్తున్నారు. సమాన పనికి సమాన చట్టం ఇక్కడ కనిపించదు. ఆధునిక పెట్టుబడిదారు లాభార్జనకు ఫ్యూడల్ పురుషాధిక్యత తోడైంది. ఏండ్ల తరబడి అప్రంటీసులుగా, ట్రెయినీలుగా పని చేయిస్తున్నారు. కరీంనగర్ గ్రానైట్ కార్మికులకు నెలకు ఒక్కరోజు, అమావాస్య రోజు మాత్రమే సెలవు ఉంటుంది. మల విసర్జనకు టాయిలెట్ సౌకర్యం లేదు. అనేక ప్రాంతాలలో సగానికి మించి వలస కార్మికులున్నారు. కానీ, వలస కార్మికుల రక్షణ చట్టమే ఈ దేశం గురించి వలసపోయినట్టున్నది. ఇదే కాదు... ఏ కార్మిక చట్టమూ అమలు కావటం లేదు.
వలస కార్మికులకు వసతి సౌకర్యం యాజమాన్యమే కల్పిస్తున్నది. పోచంపల్లి ప్రాంతంలో ఆ గదులలో నిద్రించలేక, వేసవిలో రోడ్డు పక్కన పడుకుంటున్నారు. పాములు, తేళ్ళ బారిన పడిన కార్మికులకు దిక్కులేదు. గదిలో పందికొక్కులు తవ్విన మట్టి కుప్పల మధ్య కూర్చొని అన్నంతింటున్న కార్మికులు వీరు. సంగారెడ్డి ప్రాంతంలో చిన్న చిన్న రేకుల షెడ్లలో ఒక్కొక్క గదిలో 6నుంచి 20 మందిని కుక్కుతున్నారు. అనేక కంపెనీలలో గేటులో పలనే కార్మికుల నివాసాలు. ఎవరూ వారిని కలిసే వీలులేదు. ఉత్తర భారత రాష్ట్రాల నుంచి, ఏజెంట్ల ద్వారా ఈ కార్మికులను సరఫరా చేస్తున్నారు. 3 లేదా 6 నెలలకో బ్యాచి మారుతుంది. ఎవరినీ ఏడాది పొడవునా పనిచేయనీయరు. మరోవైపు స్థానిక ప్రజాప్రతినిధులు, బూర్జువా పార్టీలనాయకులూ యాజమాన్యాల చంకలో చేరారు. ఎవరి భాగం వారికి యాజమాన్యాలు ముట్టజెబు తున్నాయి. స్థానికుల నుంచి ఈ కార్మికులకు అండదొరకకుండా, యూనియన్లు ఆ ఛాయలకు రాకుండా చేసే బాధ్యత వీరిది.
ప్రయివేటు కంపెనీలే కాదు, ప్రతిష్టాత్మకమైన సింగరేణి బొగ్గు గనులలోనూ ఇదే పరిస్థితి. ఆదర్శ యజమానిగా ఉండవల్సిన సింగరేణిలో కూడా వలస కార్మికుల శ్రమదోపిడీ యధేచ్ఛగా సాగుతున్నది. ఎనిమిది వేల మంది వలస కార్మికులు, ఓపెన్ కాస్ట్ గనులలో పని చేస్తూ కంపెనీ ఆవరణలోనే బందీలై ఉన్నారు. వారి దగ్గరికి యూనియన్ల కార్యకర్తలకు ప్రవేశం లేదు. ఎన్ని రోజులు సింగరేణి కార్మికులు సమ్మె చేసినా ఉత్పత్తి సాగేలా ఈ వలస కార్మికుల చేత చేయిస్తున్నారు.
పొట్టచేత పట్టుకుని రాష్ట్రాల సరిహద్దులు దాటి వచ్చి పనిచేస్తున్న వలస కార్మికులు తీవ్ర అభద్రతా భావంలో ఉన్నారు. ఒకవైపు యాజమాన్యాల నిర్బంధం, శ్రమదోపిడీ... మరోవైపు వీరిని తెచ్చిన ఏజెంట్లూ, స్థానిక నాయకులూ, వీరికి తోడు పోలీసుల దాడులు నిత్యకృత్యమైనాయి. రాత్రులు రోడ్ల మీద కనిపించిన వలస కార్మికులను ఐడెంటిటీ కార్డులు చూపించాలంటున్నారు. వారి దగ్గర ఏముంటుంది? అంతే... వారిని దొంగలుగా, సంఘ వ్యతిరేక శక్తులుగా అనుమానిస్తున్నారు. వేధిస్తున్నారు. వలస కార్మికుల పరిస్థితులు, బ్రోకర్ల మాయలో పడి, అరబ్బు దేశాలలో బానిస చాకిరీ చేస్తూ చితికిపోతున్న కార్మికుల పరిస్థితులను పోలి ఉన్నాయి.
హిందీ, ఒరియా వంటి భాషలలో కరపత్రం చూసిన ఈ కార్మికుల సంతోషానికి అవధులు లేవు. ఆపద్బాంధవులు తమదగ్గరికే వచ్చినట్టు భావిస్తున్నారు. ఎర్రజెండా నీడన చోటు కోసం ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఈ కరపత్రం అందటంతో వారి చేతికి ఏదో గొప్ప ఆయుధం దొరికినంతగా ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నారు. తమ స్వరాష్ట్రాలోని కార్మికులకు, ఈ రాష్ట్రంలోనే ఇతర పారిశ్రామిక ప్రాంతాలలోని తమ మిత్రులకు సెల్ఫోన్ ద్వారా పంపిస్తున్నారు. కానీ సంతకాల సేకరణకు చేసిన ప్రయత్నాలు అంతగా ఫలించలేదు. సంతకాలు చేసేందుకు వారికి ధైర్యం చాలటం లేదు. ఎంతో కొంత ధైర్యం చేసిన చోట సభలూ, ప్రదర్శనలలో మాత్రం పాల్గొంటున్నారు. వ్యక్తిగతంగా తమ సమస్యలు వివరిస్తున్నారు.
ఇప్పుడు పారిశ్రామిక కార్మికులను సంఘటిత పరచటం ట్రేడ్ యూనియన్ నాయకులకు సవాలుగా మారింది. వారి నివాస ప్రాంతాలలో కలిసి, గంటల తరబడి వారితో గడిపి, వారిని అర్థం చేసుకున్నప్పుడే వారిని సంఘటితం చేయటం, చైతన్య పరచటం సాధ్యపడుతుంది. ఉదయం బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి బయలుదేరి, సాయంత్రానికి ఇంటికి తిరిగి వచ్చే కార్యకర్తలకు, నాయకులకు ఈ పని సాధ్యం కాదు. విప్లవ చైతన్యంతో విప్లవ కార్మికోద్యమం నిర్మించే లక్ష్యంతో పనిచేస్తే ఇది సాధ్యం కానిదేమీ కాదు.
- ఎస్. వీరయ్య